القمر المنیر- مجموعة الشعار المنسوبة للامام الحسین(ع)

القمر المنیر- مجموعة الشعار المنسوبة للامام الحسین(ع)                    
عربی بادیه نشین در مدینه به مسجد النبی وارد شد و دید گروهی از مردم دور شخصی حلقه زده اند. پرسید:او کیست؟

عربی بادیه نشین در مدینه به مسجد النبی  وارد شد و دید  گروهی از مردم دور شخصی  حلقه زده اند. پرسید:او کیست؟ گفته شد او حسن بن علی (ع) است.گفت : به من گفته اند کارهای آنها(اهل بیت رسول خدا) زیباست و در سخن فصیح هستند. من از صحراها و زمین‌های بی آب و علف آمده ام،و در راه رسیدن به اینجا از دره‌ها و کوه هایی گذشته ام تا با ایشان هم سخنی شوم و پیرامون کلمات پیچیده‌ی اعراب از آنان بپرسم. یکی از همراهان امام به ابا عبدالله (ع) اشاره نمود و گفت: اگر برای این کار آمده ای به شتاب.
اعرابی به حسین بن علی(ع) سلام کرد،حضرت جواب او را داد و پرسید:چه حاجتی داری؟ گفت : از«هر قل» و «جعلل» و «اینم» و «همهم»نزد شما آمده ام.حسین (ع) تبسمی نموده فرمود:ای اعرابی سخنی گفتی که جز عالمان آن را در درنیابند. اعرابی پاسخ داد : من بیابان نشینم و بیشتر گفتارم شعریست که دیوان عرب است،من از آنچه گفتم بیشتر می‌گوییم،آیا هم شأن سخن من می‌توانی پاسخم دهی؟ حسین (ع) فرمود :هرچه می‌خواهی بگو من جوابت می‌دهم.
اعرابی اشعار زیبایی در وصف دوران جوانی که به پیری رسیده است،قرائت نمود.امام حسین علیه السلام با تبسمی معنا دار فی البداهه و در پاسخ او، اشعار رسایی را در اوج فصاحت و بلاغت سرودند که هر بیت آن سرشار از هنر و حکمت بود. زمانی که اعرابی این اشعار را شنید،با تعجب گفت: تا حال کسی را خوش سخن تر،خوش لهجه‌تر و فصیح‌تر از این جوان ندیده ام.
آری، این حکایت وصفی از شخصیت زیباگرا و دوح لطیف و وارسته حسین بن علی(ع) است که در سایه عظمت حماسه عاشورای وی مقفول ماندن است.در لابلای متون تاریخی از حسین بن علی(ع) اشعار زیبا وبدیعی باقی مانده که شیوایی و فصاحت والی آن ها،تبیین کننده‌ی کمالی از کمالات بی مثال ایشان می‌باشد،اشعاری که در اوج زیبایی و هنر در بردارنده حکمت‌های متعالی الهی نیز است. واقعیت آن است که درخشش حماسه حسینی و تجلی رشادت ایمان حسین (ع) و یارانش،باعث شده تا بخش هایی از وجوه شخصیت  والی ایشان مقفول بماند.و این نمونه  زیبای انسان کامل،به درستی شناخته نشود.چنانکه متأسفانه اکثر مردم مسلمان،از حدود57 سال زندگی و 10 سال امامت ایشان،فقط وی را در عرصه‌ی کمتر از 10 روز عاشورا شناخته (یاتصور می‌کنند که می‌شناسد)،لذا حقیقاً در بین ائمه(ع) اگر خواسته باشید مظلوم‌ترین امام را از لحاظ ناشناخته بودن نزد پیروانش،تعیین  کنیم باید از امام حسین (ع) نام ببریم! چون اکثراً در مورد شناخت ایشان جهل مرکب دارند(فکر می‌کنند که می‌شناسند اما نمی‌شناسند)،باید اذعان نمود که ایشان حتی در بین شیعیان خویش نیز ناشناخته است.
باری در این مجموعه تلاش شده تا با گرد آوری هر آنچه از اشعار امام حسین (ع) در کتب تاریخی معتبر مکتوب شده است،مجالی برای شناخت وجه دیگری  از شخصیت والی حسین بن علی (ع) پدید آید،مجالی که می‌تواند به نوعی تبیین کننده احساسات لطیف و تجلی ساز روخ بلند و زیباگرای ایشان باشد.
منبع: القمر المنیر- مجموعة الشعار المنسوبة للامام الحسین(ع)- دکتر داوود کمیجانی
 
کتاب الله الخاص
یَحوَّلُ عَن قَرِیبٍ من قُصُورٍ /  مُزَخرَفۀ إلی بَیتِ التُرابِ
فَیسلَمَ فیه مَهجُوراً فَریداً    / أَحَاطَ بِهِ شُحُوبُ الإغتِرَابِ
وَهَولُ الحَشرِأَفظَعُ کُلِّ أَمرٍ  / إذَا دُعِی ابن آدَمَ لِلحِسَابِ
وَأَلَفی کُلَّ صَالِحَۀ أَتَاهاً        /    وَسَیئَهٍ جَنَاهَافی الکِتَابِ
لَقَد آنَ التَّزَوُّدُ إن عَقِلَنا          / وَ أخذُ الحَظِّ مِن بَاقی الشَّبَابِ
 
کتاب ویژه خداوندی
فریفته خوش حیال دنیا،بزودی از کاخ‌های آراسته، به خانه گور سپرده می‌شود. درآن، هم چون یک دور افتاده(جدا مانده) و تنها رها می‌شود، در حالی که رنگ پریدگی(و  آزردگی  سختی های) تنهایی و غربت، او را فراگرفته است.هراس قیامت،از هر امری سهمگین‌ترین است آنگاه که فرزند آدم برای حساب رسی فراخوانده  شود. هر کردار نیکی را که انجام داده و هر کردار بدی را که مرتکب  شده است  در آن کتاب ویژه‌ی الهی می‌یابد. اگر خردمند باشیم هنگام توشه گیری و بهره برداری از بقیه(عمر)و جوانی،فرا رسیده است. {موسوعه کلمات الامام الحسین (ع)- ص901 و 900-ادب الحسین و الحماسه- ص 47}
 
ملجأ التقوی
لِمَن یا أَیهَا المَغرورُ تَحوِی / مِنَ المَالِ المُوَفَّرِ وَ الأَثاثِ
سَتَمضِی غَیرَ مَحمُودٍ فَریدَاً / وَ یخلُو بَعلُ عِرسِکَ بِالتُّراث
و یخذُلُکَ الوَصِی بِلاَوَفَاءٍ     /  وَ لَا إصلاَحِ أَمرٍ ذِی التِیاثِ
لَقَد وَ فَرتَ وِزراً مَرَّ حِینَاً      / یسُدُ عَلَیکَ سُبُلَ الاِنبعاثِ
فَمَالَکَ غَیرَ تَقوَی الله حِرزٌ     / وَ لاَ وِرزُ وَ مَالَکَ مِن غِیاثِ
پناهگاه تقوی
ای فریفتۀ دنیا،این همه اموال را برای چه کسی انباشته و اثاث(ثروت) فراهم می‌آوری؟! بزودی ناپسند و تنها (از این دنیا) می‌گذری،در حالی که پس از تو همسر بیوۀ تو با میراثت تنها می‌ماند.و در حالی که وصی تو رهایت ساخته است بی آنکه به توصیه هایت وفا کند، و  بی آن که کار آشفته ای از تو را سامان بخشد. همانا گناهان  بسیار  را که در زمانی طولانی انباشتی،راه‌های بیداری و برانگیختگی و نجات را بر تو بسته است. اکنون جز  تقوای الهی هیچ پناه و پشتیبانی و هیچ فریاد رسی نداری!
{ادب الحسین و الحماسه،ص48/ موسوعه کلمات الامام الحسین(ع)،ص 905}
  
 
«روابط عمومی هیئت مکتب عترت طه(ص)»
«آذربایجانی‌های مقیم تهران»

نظرات

ارسال نظر

پست الکترونیک شما در بخش نظرات عمومی منتشر نخواهد شد.